29 Ocak 2008 Salı
Türkiye'nin Yönetmenleri
Başbakan'ın "ahlaksız" tanımına Vakit gazetesi açıklık getiredursun, sansürü taze bitmiş Youtube'dan NTV' nin "Türkiye'nin Yönetmenleri" adlı kısa film projesi için Semir Aslanyürek'in çekmiş olduğu "Kan Aranıyor" adlı filmi ile Sırrı Süreyya Önder'in yönettiği "Taş Yok mu Taş" adlı filmi izleyelim, ağlanacak halimize ağlayalım.
Sokak Oyuncakları
Sokak oyunları çoktandır tarihe karıştı ama tek tük de olsa tahta bir kuklaya ya da renkli rüzgar güllerine rastlanabiliyor köşebaşlarında...
27 Ocak 2008 Pazar
Yüksek Ses
Bazen bir yerlerden eylem-protesto duyuruları gönderiyorlar sağ olsunlar, geçtiğimiz günlerde de “pek tepkili bir site, tebrikler” menşeli birkaç ileti, mesaj, not vs. alınca aklıma geldi: benim en gıcık olduğum şeylerden biri bir şeylere tepki duyduğunu aktaran insanların karşısındakini sanki rahatsız edecekmiş gibi başlamasıdır lafa… “Hani vaktinizi almak gibi olmasın ama, bilmem sizi alakadar eder mi ama, buna yer vermek size uygun olur mu ama…” gibi gibi.
Hayır olmaz. Hele sesini kedi yutmuş gibi kendi sessizliğinde, kendi görmedim-duymadım-bilmiyorum rahatlıklarında debelenip boynunu büken milyonlarcasının yaşadığı bir zamanda hiç olmaz. Yükselen seslerin bir kısım okuyucuya ulaşmasına aracılık etmek güzel. Belirtmek istedim.
Takdir edilesi ses yükseltmelerden biri de işte şu aşağıdaki:
http://gopekibi.googlepages.com/home
Gıcığımı cezbeden bir grup daha var ki onları da anmadan geçemeyeceğim doğrusu. Bunları birileri sokaktaki çocuğa iki kazak bir pantolon verirken, kedilere bir kap mama, bir kap su koyarken ya da ne bileyim emekli maaşlarının azlığını protesto ederken “Valla canım kardeşim, çok ulvi bir şey bu yaptığınız. Cennette yeriniz hazır. Keşke zamanım olsa da ben de gelsem… İş güç derken yaşamayı unuttuk yeminlen.” demelerinden tanıyabilirsiniz. Canlı bomba olup elimdeki bombanın pimini çekiveresim gelir bu sözleri ve benzerlerini duyunca. “Kıçımı kaldıramıyorum anacım, yağ bağladım” de, canımı ye, ama zaman deme, para deme, iş güç hiç deme.
Deme yani.
24 Ocak 2008 Perşembe
İstanbul'un En Değerli Sakinleri
İstanbul'un en değerli sakinleri bence onlar. Lütfen bu değişken ve zorlu iklim şartlarında onlara biraz ilgi gösterin. Şimdiden teşekkürler.Toplu İğne Şövenizmi
Çok sayıda feminist aktivist, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt'ın, kanlarıyla bayrak yapan öğrencilerin gönderdiği bayrağı 'duygulanarak' kabul etmesini eleştiren Perihan Mağden ve Ece Temelkuran'ın bazı gazetelerde hedef gösterilmesini kınadı. Kadınlar Büyükanıt'ın, tutumunu protesto eden ortak bir metne imza koyarak Mağden ve Temelkuran'ın yanında olduklarını duyurdu. Silahlı gücün başındaki kişinin 'kalem tutan ellerimiz silah tutmalıdır' diyen öğrencileri överek kanı ve savaşı kutsamasına itirazları olduklarını belirten imzacılar, ölme ve öldürtmenin yüceltil-mediği bir ortamı savunduklarını ifade ettiler. Konu ile ilgili olarak görüştüğümüz Eren Keskin, çocukların kanları ile yaptıkları bayrağın onur simgesi olarak gösterilmesini şovenizmin son noktası olarak gördüğünü söyledi. (Kaynak: Birgün)
Ülkede düşünce insanlarının katledilmesi sürüyor. Ellerine medya gücünü geçirmiş bir takım tükürüklü ve üfürüklü adamların “çirkin kadınları” hedef göstermelerinin ve Ergenekon operasyonlarının gölgesinde bugün Uğur Mumcu katledileli 15 yıl oldu.
Uğur Mumcu öldürdüğünde yeni doğmuş çocuklar “ellerimiz kalem yerine silah tutsun” diyerek toplu iğne şövenizmine girişiyor, birileri kaç kişi olduklarına dair pösteki ve online ödeme hesabında, herkesten çok milletçiler ise nedense pek derinlerde, adına derin devlet denmekte, sığ devletçe Ergenekonlanmakta.
O çocuklar ki bunları düşünmemişlerdir, yazık. Savundukları değerlerin tarihi hakkında resmi tarihi anlatanlardan başka bir kitap okumamışlardır, yazık. Savaşı, cepheyi, silahları epik şiir sanmaktalar, ona da yazık. Belki asla okumayacakları Erich Maria Remarque’ın Birinci Dünya Savaşı’ndaki Almanya’yı anlattığı ve savaş kışkırtıcılarını yerden yere vurduğu “Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok” adlı eserinde askerlerden biri der ki örneğin: “Ben ve Kayzer, ikimizde savaşıyoruz. Tek fark, Kayzer burada değil."
Cuk.
21 Ocak 2008 Pazartesi
Amiral Battı
Hürriyet gazetesi hakkında herkesin bir yorumu var, onlarsa kendilerini “Türkiye Basınının Amiral Gemisi” diye tanımlıyorlar.
“Hrant Dink Anılmış” Peh. Yedi kat el sanki, anca yedinci sayfada.
Ama Britniy bizim kızımız. S.çsa haberimiz oluyor. Sürmanşetten falan. Ki o sürmanşet ki mühüm yerdir gazetede.
Bu denli berbat bir yayıncılık anlayışını ortaokulda sıra altlarında okuyup dalgamızı geçtiğimiz Bulvar gazetesinde görmüş idik. En azından onun bir bulvar gazetesi olduğunu biliyorduk. Amacı, varoluş nedeni belliydi. Penthouse’dan apartma yazılarla 31 çekmesine yarardı yeni yetmelerin. Yararlıydı yani. İkinci sayfasında fevkaladenin fevkinde erotik öyküler olurdu misal. “25 yaşında genç, dolgun bir sarışındım. Kocam yetmezmiş gibi mahallenin tüpçüsü ile de ilişkim vardı. Bir gün genç sevgilimi gönderdikten sonra yatakta uyuyakaldım. Kocam geldi, uyurken benimle sevişti.” gibisinden öyküler. Muhteviyat tam böyle olmasa da buna yakındı yani.
Şimdi soranlar olacaktır “Bulvar’ı yararlı buluyorsan Hürriyet ile derdin ne? Benzeştirdiğine göre?” diye.
Derdim şu: Bulvar “yayın ahlak ilkeleri” diye çarşaf çarşaf yazılar yazıp sonra topunu hiçe saymıyordu en azından. İçi dışı birdi.
Türkiye Basınının Amiral Gemisi Hürriyetse, Amiral Battı. Çoktan.
20 Ocak 2008 Pazar
"Şehrime ulaşamadan bitirirken yolumu..."
Dün, küratörlüğünü Melih Güneş'in yaptığı 'Şehrime ulaşamadan bitirirken yolumu... Nâzım ve Vera, Moskova'dan İstanbul'a' sergisini gezdim. Açılış kalabalıklarına allerjisi olan biri olarak bunu saymıyorum, oyuncaklara, güzelim radyoya, kitap sayfalarına düşülmüş notlara, plaklara ve eski fotoğraflara bir daha dalıp gitmekte fayda görüyorum.
Sergi, 22 Mart'a kadar Yapı Kredi Kültür Merkezi, Sermet Çiftler Salonu'nda.
http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=244960Umuda Uçmak...
"Sevgili kardeşlerim,
Ne mi demişti eşim hayattayken; 'Önce gelin şu lirik yalnızlığımızı paylaşalım başta. Beni gömmeye değil, yaşatmaya gelişinizin ilk töreni olacak bu. Bırakın ağlaşmayı, yoklayın yüreklerinizi, aranızdan ayrıldığımı sandığınız yürek çırpıntılarını orada duymuyor musunuz?'
Bir yıl sonra onu yaşamak için yine buradayız.
Burada yani kanını suyla sabunla temizlemeye çalıştıkları kaldırımdayız. Bu kaldırım bu şekilde temizlenebilir mi, unutturulabiir mi?
Kardeşlerim, bu ancak ve ancak vicdanların duymasıyla, kanarı dökenlerin pişmanlık, ikrar ve af dilemeleriyle mümkün olabilir. Yoksa Habil'in kanı gibi dökülen hiçbir kan ve bu kan susmayacaktır. O kan bir yıldır hiç susmadı kardeşlerim. Çünkü kanın sesi adaletle susar. İşte bugün sizler de adalet için buradasınız. Sessizliğinizde adalet çığlığı duyuluyor.
Peki adalet nasıl yerini bulacak, geçen bir yıl içinde adalet adına ne gördük?
Katilin eline ülkemin bayrağını verip poster çektirenlere ülkemin adaleti ne yaptı?
Sadece görüntülere basına verenlere dava açıldı. Stadyumlarda "Hepimiz Ogün'üz" diye bağıranlara, onu hain ilan eden devlet görevlilerine ne yaptı ülkemin adaleti?
Telefonda "Tek farkılılk kaçmayacaktı ama bu kaçtı" diyen ve "kimin öldüreceğini bilen" emniyetçilere ne yaptı ülkemin adaleti?
Katilin eline ülkemin bayrağını verip poster çektirenlere ülkemin adaleti ne yaptı?
Sadece görüntülere basına verenlere dava açıldı. Stadyumlarda "Hepimiz Ogün'üz" diye bağıranlara, onu hain ilan eden devlet görevlilerine ne yaptı ülkemin adaleti?
Telefonda "Tek farkılılk kaçmayacaktı ama bu kaçtı" diyen ve "kimin öldüreceğini bilen" emniyetçilere ne yaptı ülkemin adaleti?
Daha katil yakalanmadan silahın markasına kadar bilen jandarmalara ne yaptı ülkemin adaleti?
Cinayet planları yapılan ocaklara ne yaptı ülkemin adaleti?
Eşime haddini bildirmeye çalışan vali yardımcısına ne yaptı ülkemin adaleti?
Diyorlar ki, '301'den kim hapse girdi?' Ben de diyorum ki; keşke yaşatsalardı da hapiste olsaydı. Çünkü yaşatsalardı, bugün gerçekten 301'den hapisteki üçüncü ayı olacaktı.
Evet kardeşlerim, bugün adalet istediğimiz için buradayız. Daha kimler bıçaklandı, kaçırıldı, öldü, sayısı yok. Elbette acılı yüreklerin de sayısı yok. Ama kimler cesaret bulacak da, onun dediği gibi "terörün gücü ve gücün terörüne" karşı gelecek?
Dediği gibi, uğruna ölünesi davaları uğruna yaşanası davalara dönüştürmedikçe belli ki bu tür vahşetler çok yaşanacak.
Bizi acılarda akraba ettiler. Maalesef yasta kardeşlik de bugün cesaret istiyor. Ama asıl yaşamak cesaret ister, umut cesaret ister, adalet cesaret ister kardeşlerim."
(Rakel Dink'in 19 Ocak 2008 tarihinde Agos Gazetesi'nin önünde yaptığı konuşmanın tam metni.)
18 Ocak 2008 Cuma
Hedef
Balık hafızalarınızı yoklayın...
1 sene önce 19 Ocak’ta ne olmuştu?
Sonra dönün bugüne, takvimler 1 sene sonrasını göstersin…
Yine bir gazete…
Manşet: “Bu Çirkin Kadına Cevabı Siz Verin”
Çirkin Kadın dedikleri Perihan Mağden.
Şu yazısından kudurmuşlar.
15 Ocak 2008 Salı
Namus Nedir?
"Namus için neler çektik?" film ve fotoğraf sergisinin fragmanı.
"Erkek konusunda namus olmaz zaten."
"Namuslu kadın, başı kapalı olur, eteği uzun olur, eteğinin altında pijama olur."
14 Ocak 2008 Pazartesi
Pazar Ola, Hayrola...
Korkmuştum aslında pazar tembelliğinden, sabahın köründe sıcak yataktan kalktıktan sonra otobüsle nereden baksan 1-1,5 saatlik yol. Okul biter bitmez 2 ay boyunca bir projede günde 14-15 saat çalışıp, araya bir de tatil gibi bienal macerasını sıkıştırıp sonra 1,5 aydır ev kızlığı pozisyonunda işe başlayınca paslanıyor insan haliyle. Kaldı ki iş hayatı bizim buraların saatli trafik ışıklarının kırmızısının yeşile dönmesine 5 saniye kala depara kalkıp karşı kaldırıma geçmek gibi bir çeviklik kazandırmış idi bünyeye. Akabinde bir depar da deniz otobüsünü kaçırıp da karayollarına mahkum olmayalım diye... İstanbul'da Hayatta Kalma Kılavuzu, madde bilmemkaç: depara kalkmayı bileceksin.
Bakın aslında çok romantika bir giriş yapacaktım yazıya. "Lovestruck melodileri yükselirken radyoda, İstanbul kuş cıvıltılarıyla karşılıyordu sabahı, günaydın İstanbulkardeş" minvalinden birşeyler. Sonra dedim ki kendi kendime: "eh be kızım, ne işin var elin çengelinde, köyünde, Çengelköy'ünde?" Tam yarım saat 2 numero gelsin diye bekle, radyoda Blondies'ten tut da Madness'a kadar ağız suyu akıtıcı şeyler çalsınlar, hepsi Çengelköy'de bir sabah çayı, böreği, boklu denizin kıyısında bir nefes almalık zaman için. Sadece o da değil, Kandilli'de rakılı-mezeli-bol sohbetli, az hüzün-pek kahkahalı, kitaplı-kırmızı şapkalı-atkılı, denize sıfır yemek için. Kırmızı şapkam ve fırfır atkım Oya Hanım'dan, sohbet Özge, ben ve Oya Hanım'dan, eh yemek sonrası karadutlu dondurma da benden.
Eee, ne diyordum, Lovestruck melodileri yükselirken radyodan, önce Çengelköy'de İnci Sultan ile kahvealtı ve kahveüstü beyaz porselen fincanının sapına kadar bol tarçınlı salep keyfi, sonra Kandilli'de Suna Abla'nın Yeri'nde ziyafet. Her açıdan ziyafet. Favası pek enfes idi Suna Abla'nın laf aramızda. Denizin tam kıyısına attık masayı, kucaklarda kedi ve battaniye, bardakta rakı, karşıda Rumeli Hisarı, ortada Boğaz...Lovestruck'ın icracısı Madness, eskilerden bir hava, eh dinleyelim madem.
12 Ocak 2008 Cumartesi
Morrissey: Zeki Müren Hayranı Bir Anarşist
İşbu satırların yazarı Morrissey’i neden sevdiğini anlatırken heyecanlanmaktadır zira müziğiyle hayatında yer eden yorumculardan biri olmasının yanı sıra Morrissey aynı zamanda 11 yaşından beri vejetaryendir ve 1985 yılında The Smiths grubu ile birlikte “Meat Is Murder” albümünü çıkarmıştır. Konserlerinde albümle aynı adı taşıyan şarkıya başlamadan önce "this song is dedicated to those who think they have the godlike power to take lives" dediği rivayet edilir.
İstanbul’da 2006’nın haziran ayında verdiği konserde Morrissey’in yaşam biçimi nedeni ile içinde bulunduğu hassasiyeti kimsenin-en azılı hayranlarının dahi- umursamamış olduğunu ve konserin et kokuları içinde başladığını duyduk. Orada bulunabilseydim eğer kendisini et satan standlara karşı açtığı savaşta desteklerdim. Zira Türkiye gibi etçil bir ülkede tavrını bu yönde koyabilmek bile aktivist bir kişilik yapısını gerektirir. Üzerine hiç vazife olmadığını düşünebilir, şarkılarını söyleyip gidebilirdi ama Morrissey yapacağını yaptı ve bütün çabalarına rağmen damak tadına, alışkanlıklara ve para denen materyale yenildi. Bu anlamda İstanbul’a kırgın mı ayrıldı, işin o kısmını belki de hiç öğrenemeyeceğiz. Ama zaten kişilik itibariyle çenesini tutamayan bir yapıda olması nedeni ile eylemlerinin devam edeceğinden hiç kuşkumuz yok. Kanada’daki fok katliamı dolayısı ile bu ülkeyi turne kapsamından çıkarması ve tilki avcılarına fiziki zarar verdiği gerekçesiyle İngiliz polisinin soruşturmasına uğraması Morrissey’in hak savunuculuğu konusunda ne denli gözü kara olabileceğinin en açık örnekleri.
Bunun yanı sıra alacağı bütün tepkilere ve belki de albümünün azalabilecek satış rakamlarına rağmen Bush’un ölmesini dileyip bazılarının antipatisini üzerine çekmesi savaş karşıtlığının bir göstergesi. 'I Will See You In Far-Off Places' şarkısında: “Ve ABD seni bombalamazsa eğer seni, güvenli bir yerlerde göreceğim." diyerek Amerika’nın her istediği yeri fütursuzca işgal edebiliyor olması gerçeğiyle dalgasını geçiyor. Cinsel tercihi nedeni ile de merak uyandıran Morrissey, sahnede iki tarafı da kendinden geçiren bir duruşa sahip. Bazı röportajlarında aseksüel olduğunu söylese dahi kimileri O’nun homoseksüel olduğundan son derece emin. Morrissey muhtemelen bu sözlere alınmamış, aksine üzerine geçireceği ve savunabileceği bir alt kimliğin daha varlığıyla sevinmiştir bile. Yine İstanbul konserinde 60’lı yıllarda Türkiye’deki ilk glam duruşu etraftan gelen eleştirilere aldırmaksızın sunan Zeki Müren’e saygılarını sunmayı ihmal etmemesi cinsiyetçiliğin ve seksistliğin lüzumsuzluğu hakkında yeterince fikir vermiştir, tabi ki anlayana/anlamak isteyene. Zeki Müren ölümünden yıllar sonra Marc Almond ve Morrissey gibi müzik tarihine adlarını yazdırmış yorumculara ilham vermeye devam etmektedir, bu da ayrı bir yazı konusu elbette.
Çatal dilli Morrissey eylemlerine (pek tabi ki) devam ediyor. Fotoğraf sanatçısı Wolfgang Tillmans'ın objektifine elinde "We Hate Iams (Iams'tan Nefret Ediyoruz)" yazan pankartlarla poz vererek hayvanlar üzerinde yaptığı acı verici deneylerle ünlü mama firmasını protesto ediyor. Geçtiğimiz günlerde kürke düşkünlüğü ile bilinen Madonna'nın evlat edindiği Afrikalı oğlu David Banda'yı bir aksesuar gibi ordan oraya taşımasına tepkisini "cuk" oturan bir laf ile gösterdi: "I wouldn’t be surprised if she made that African boy into a coat and wore him … for 15 minutes, and then threw it away. (Madonna eğer bu Afrikalı çocuğu palto yapıp giyseydi şaşırmazdım. 15 dakika sonra çıkarıp atardı.)”
11 Ocak 2008 Cuma
Piyano Fısıltıları
Ben Eskişehir'deyken uykuya dalmadan önce bilgisayarımdaki Itunes programını açar ve bu programın çok güzel bir özelliği olan radyo kanallarından o günkü ruh halime uygun birini seçip açık bırakır ve öylece uyurdum. Bu bazen bir blues yayını yapan bir radyo istasyonu olurdu, bazen de klasik müzik. Sonra bir gün hangi radyo kanalını seçip dinleyeceğimi bulmak için kurcalarken yalnızca piyanistler tarafından icra edilen eserlere yer verilen bağımsız bir internet radyosu olan Solo Piano Radio' ya denk geldim, uzun bir zaman boyunca uykularımda bana eşlik etti.
Bu gece, kaç zamandır yapmadığım bir şeyi yaptım ve eski günlerdeki gibi ITunes'u açıp el alışkanlığı ile Solo Piano Radio' yu bulup "çal" düğmesine bastım.
Not: Solo Piano Radio'yu Itunes'un Radio bölümünden, Classical kategorisi altında bulup dinleyebilirsiniz.
Onat Kutlar (1936-1995)
13 yıl önce bugün kaybettiğimiz Onat Kutlar'ı basmakalıp anma cümleleri ile değil, bir süre önce kaleme aldığım iki yazı ile selamlamak istedim tekrar.
9 Ocak 2008 Çarşamba
Suyu Bekleyen Kent Allianoi
Türkiye makamları tarafından Paşa Ilıcası olarak adlandırılan Allianoi'nin tarımsal kalkınma ve sulama projesi kapsamında sular altında kalacağı tarihe gün be gün yaklaşılıyor. BBC Türkçe Bölümü'nden Aylin Bozyap 'ın hazırlayıp sundugu "Suyu Bekleyen Kent" adlı program, konuyu tarımsal kalkınma ve kültürel miras yönü ile ele alıyor. Bürokratlar, sivil toplum örgütleri ve yöre halkının konu hakkındaki görüşlerinin alındığı programı aşağıdaki linklere tıklayarak dinleyebilirsiniz:
5 Ocak 2008 Cumartesi
“Namus” İçin Neler Çektik!
“Namus Nedir?”
Hep söylenegeldiği gibi “namus”=kadın” nasıl oldu? Neydi “namus”? Bir kadın için evinde oturmak, emeğinden, bedeninden vazgeçmek, talep etmemek, cama pencereye çıkmamak, kırmızı ceket giymemek mi? Yüksek sesle gülmemek mi? Sarılıp sarmalanmak, sakınmak, saklanmak, kapatılmak mı? Yoksa erkeklerin iki dudağı arasından çıkacak, duruma göre değişebilen “namus” a itaat etmek mi? “Namus”u hem kutsayanlara hem irkilenlere sorduk. Böylece “namus”u soran, sorgulayan bir film ve fotoğraflardan oluşan bir sergi hazırladık.
“Namus”a itirazı olan sergi: “Namus” İçin Neler Çektik!”
İtirazımız, sordukça daha da fark ettiğimiz üzere, aslında kimsenin tanımlayamadığı bu kavramın biz kadınlara çektirdiklerine, “namus” diyerek baskı altına alınmamıza, kısıtlanmamıza, şiddetle yaşatılmamıza ve bazılarımızın yaşatılmamasına…
Böylece, ‘‘Namus”a dışardan, feminist açıdan bakmayı denedik. Zaten “namus”a içerden bakmanın gerçek dışılığı ortadaydı. Zira “namus” her yerdeydi, dolayısıyla hiçbir yerdeydi. Her şeydi. Dolayısıyla “hiçbişey”di. Çok çektiğimiz ve hala çekmekte olduğumuz “namus” heyulasını daha iyi anlamak için mikrofonu çektirenlere (erkeklere) de çekenlere (kadınlara) de uzattık. Erkekler en çok “onun için yaşıyordu” ama neyse ki kadınlar genellikle değilse de sık sık “kavramı duyunca” rahatsız oluyordu. Türkiye’nin dört ilinde, Artvin, Diyarbakır, İstanbul ve Van’da “namus nedir” diye sorarak filmi hazırladık.
Fotoğrafları çekerken ise kendimize sorduk: “namus” kendini nerelerde ve nasıl üretiyor? diye. Cevaplar bazen bizi de şaşırttı. O sorulardan ve cevaplardan fotoğraflarımız çıktı. Biz kadınları bu kadar cendereye almış olan “namus” u fotoğraflamak çok zordu. Cendereyi yıpratmak için deklanşöre bastık...
Film ve fotoğrafları sizlerle yüz yüze olacağımız söyleşiler de yaparak İstanbul, Van ve Diyarbakır’da sergiliyoruz. European Cultural Foundation, Van Kadın Derneği, Van Valiliği, Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi, Yeni Melek, Arjans ve Rafineri’nin de katkılarıyla hazırladığımız sergi İstanbul’da 13 Ocak 2008 Pazar Günü Saat: 16:00 ‘da Yeni Melek’te açılıyor…
Serginin kadın fotoğrafçıları; Figen Ekti, Nilay Kepekçi, Nilgün Yurdalan ve Sine Boran Art. Filmi ise; Melek Özman, Ülkü Songül, Güliz Sağlam ve Birsen Atakan hazırladı. Kadınlar “hiçbişey” adına öldürülmesin, hayatlarımız dar edilmesin diye bu sefer gönüllü olarak: “namus” için neler çektik! Sizinle paylaşmak istiyoruz.
Sergi,
İstanbul’da 13-18 Ocak 2008, saat: 09:30-20:00 arasında, Yeni Melek’te
Van’da 21 Ocak-1 Şubat 2008, saat: 09:00-17:00 arasında, Atatürk Kültür Merkezi Sergi Salonu’nda
Diyarbakır’da 3-17 Şubat 2008, saat: 09:00-18:00 arasında, Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Kültür ve Turizm Müdürlüğü Sergi Salonu’nda olacak.
“Namus” İçin Neler Çektik! Sergisini “namus” adına tüm çektiklerimizi geride bırakmak dileğiyle hazırladık. Ve artık bu haliyle “namus” kavramının kendisini elbette…
İletişim:
Filmmor Kadın Kooperatifi
İstiklal Caddesi Bekar Sokak
No:7/6 34435 Beyoğlu/İstanbul
0212 251 59 94
0212 251 64 57
Yorumsuz (Yorumları fotoğraflarda saklı)
Bana gelen bir e-postadan alıntıdır: "Sokaga terk edilmis ekte fotograflarini gordugunuz rus finosu Ankara Tavukculuk Enstitusunun bos kumeslerinde yasamaktaydi... Ancak bayram ziyaretine giden bir hayvansever ona rastladiginda, perisan halini ve yuruyemedigini fark edip beni aradi. Bahcelievler 1.cad. 125 nolu Alpay Atak'a ait Pet love Veteriner Kilnigine acele gonderilerek; burada bu minik hayvana bir insan tarafindan tecavuz edildigi posterior bolgenin tamamen yirtik ve kanama halinde oldugu omurganin da iki yerden kirik oldugu gorulmus..."
Fotoğrafı bu sabah bizim sokakta çektim.
Aliağa'da düzenlenen parklardaki kuş evleri ile ilgili haber.
Dip Not: Tecavüze uğrayan rus finosu için yaşadığı travmayı unutturacak kadar çok sevileceği bir ev aranıyor. İlgilenen olursa kaldığı kliniğin telefonu: 0 312 222 58 42
2 Ocak 2008 Çarşamba
Şemsiye Altı Aşıkları
Fotoğrafın çekildiği yer Kadıköy, 8 Aralık "Küresel Isınmaya Hayır!" Mitingi. Fotoğrafa koyduğum ad ise "Köprü Üstü Aşıkları" filmine bir gönderme.
Çiçeklerden Yatak Yaptım Kendime...
1 Ocak 2008 Salı
Geçen Yıl Ne Dinlediğimizi Biliyorlar!
Eyvah, basıldık!
Yeni yıla müzik dolu bir giriş! Roll ve Bant dergileri, 9 Ocak gecesi Babylon'da 2007 yılına dair akıllara kazınmış müzik seçkilerini gece boyunca sizlerle paylaşıyor. Geceye, geride kalmış yılın bıraktığı akustik tınılardan gitarlı müziklere, yenilikçi denemelerden yerli çıkarmalara, elektronik açılımlardan caza kadar farklı tatta parçalar eşlik ediyor. Roll Dergisinden Derya Bengi, Cem Sorguç ve Hilmi Tezgör; Bant Dergisinden de Aylin Güngör, Ekin Sanaç ve J. Hakan Dedeoğlu sizler için kabinin arkasına geçiyor. Gelenlere vermek üzere sürprizler de düşünülmüş. Geceye katılım bedeli 10 YTL.
Detaylar için tıklayın.
