Doğaya, insana, bitkilere veya hayvanlara bakıldığında görünür veya görünmez imajlardan, içerilen ve dışlananlardan, duyulur veya duyulmaz sesler ve hareketlerden oluşan transandantal bir ilişkiyi insanın deneyimiyle birleştiren hareketin, eylemin oluşturduğu vecd, sanatın eserleşen parçalarının karşısında duyulan ile anlaşılan ilişkisinin oluştuğu anda kendisini gösterir, hissettirir. Bu sanat tarihinin içindeki hoş, güzel ve yüce ile alakalıdır. Yüce anlama ve anlayamama arasındaki hoşlanma ve acı duyma arasındaki ilişkide ortaya çıktığına göre, sanatlardaki figüralin yok olduğu “mutlaklık” ile alakalı olarak durmaktadır: Suprem olandır.

Vecd halleri verili olan deneylerin dışında işlemektedir; tam tersine, bilginin dışına çıkarak “bilgisizliğin” yolunda bir iç bir deney oluşmakta ve insanı anlık dışındaki bir duygu haline doğru çekerek vecde doğru sürüklemektedir Sistematik bir düşüncenin dışına doğru taşınan vecd halleri sanatçıların klişelerden çıkmak için yaratıya girebildiği an’a tekabül etmektedir. Buna göre “bilgi dışılık vecd halini” oluşturur.