Öykünün en önemli mesajı ise ''bir yere ait olabilme''nin insana verdiği rahatlık duygusuydu. Burada anlatılan kesinlikle bir mekana ya da körükörüne bir yere bağlılık değil, yaşanılan yer neresi olursa olsun alışkanlıkları orada sürdürebilmekti .Loksandra bunu zor da olsa başarıyordu, ilk zamanlar eski evindeki tadı vermeyen mezeleri bir süre sonra eski tadına kavuşuyor, etrafındakilerin beğeni nidaları eşliğinde yıllar akıp, geçiyordu. Loksandra zamanın değiştiğini ise etrafındaki durağan yaşamın hareketlenmesinden anlıyor, komşu yüzlerinin farklılaşmasıyla kesinleştiriyordu bu değişimi. Yıllarca rahat rahat yaşadığı sokağına tedirginlik hakim olmaya başlıyor, Ermeni ve Rum komşuları birer birer evlerini boşalttıkça Loksandra korkunç gerçeğin farkına varıyordu: İstanbul artık çocukluğunun şehri değildi, olamayacaktı bir daha. Ülkesine göç etmek zorunda kaldığında ise yaşamındaki en önemli anılarının geçtiği Yeditepe'yi bir daha göremeyeceği gerçeğiyle yüzyüze kalıyor ama bir süre sonra yeni yaşamına da alışıyordu. Kitabın en önemli özelliği ise eski İstanbul'u tüm renkleriyle betimlemesiydi,Tatavla'dan(şimdiki Kurtuluş)tutun da Bakırköy'e kadar...Tatavla'nın kedileri ve köpekleri,bir nevi tiyatro oyuncusu gibi sahneyi paylaşıyorlardı Türkler, Rumlar, Ermeniler, Yahudiler ve diğer milletlerden insanlarla...

Karoçeri Trava, na pame sta Tatavla / Çek arabacı Tatavla'ya gidelim

Posa Talira yirevis, ya na pas ke na mas feris? / Bizi götürmek için kaç beşlik istersin?

Büyükdere ke Therapia; Tatavla ke Nihori / Büyükdere ve Tarabya; Tatavla ve Yeniköy

Afta ta tessara horia, pu stolizune tin poli / İstanbul'u güzelleştiren işte bu dört köy...

Kitabın sonunda ise Loksandra ve İstanbul için bir devir sona eriyor ve tarihe karışıyorlar.Tarih sahnesine günümüzün İstanbul'u ve yeni sakinleri çıkıyor ve sonra... Sonrası malumunuz...

Yıllar önce babam "Sarı Gelin" türküsünü mırıldanırken bana da sormuştu "Bu türküdeki Sarı Gelin kimdir biliyor musun?" diye. " Bir Ermeni kızıdır. Anadolu'nun umrunda mı Ermeni olmuş, Rum olmuş, Türk olmuş? Anadolu türküsünü yakar, ötesine karışmaz." diye eklemişti, şimdi yıllar sonra bu cümle taş gibi oturdu içime Dink'in tabanı paramparça ayakkabısı kadar, en az Kira(Bayan) Rakel'in "Biz size güvenip de kalmıştık Türkiye'de" deyişi kadar...

Etiketler: Fotoğraf, kitaplar, seyahat