Alternatif-İstanbul Rehberiniz: Ölesiye Yaşamak

« Home | "Le vent nous portera" dinleyen Istanbul »

Bu blog BloggerV.com üyesidir.

Ölesiye Yaşamak

3 Comments Published by Ezgi on 11 Ocak 2007 at 15:40.

İnsan yaşamında farkındalığa giden yolun başlangıcı olan bir süreç var ise eğer benimkisi Erich Maria Remarque, Emile Zola, Albert Camus, Romain Gary ve Maksim Gorki okumamla başlamıştır diyebilirim. Bu yazarlardan zaman zaman alıntı yaparak hafıza tazelerim. Romain Gary'nin "Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı" romanına geçenlerde bir kitapçıda rastladığımda ilk gençliğimde elimde kalemim kimi yerlerde altını çize çize defalarca okumuş olduğumu anımsadım ve "Polonya'da Bir Kuş Var" ile birlikte yeniden hatırlamanın zamanının geldiğini düşündüm. Ancak ondan önce Remarque'ın "Ölesiye Yaşamak" adlı yapıtı yeniden geçti elime. Aynı yazarın "Batı Cephesinde Yeni Birşey Yok" adlı Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya cephesini anlatan ve meydanlarda yakılıp yıllarca sansürlenmiş kitabı savaş edebiyatına ve sinemasına olan ilgimin başlangıç noktasıdır. "Ölesiye Yaşamak" ise savaş sonrasında kentlerin yeniden yapılanma sürecine girdiği, enflasyonun katlandığı, ekmeğin binlerce mark ile satın alındığı ve lokantada yemeklerin önceden alınmış karnelerle yenildiği zamanların Almanya'sını anlatır. Remarque her zaman olduğu gibi kalemini iğneli fıçıya batırır ve savaş çıkarcılarını, silah tüccarlarını, kalpazanları, ikiyüzlü yalancıları ve bunlara sesini çıkarmayanları kıyasıya eleştirir. Remarque kitaplarının bütün erkek kahramanları gibi Robert de savaşın sillesini yemiş, sorgulayan, sorguladıkça mutsuzluğu katbekat artan bir karakterdir. Remarque'ın her satırına sinmiş acı bir ironisi vardır, satırlar aktıkça Robert gibi umutsuz bir alaycılık içine girersiniz, zira biliyorsunuzdur ki savaş biçimini değiştirse de, "demokrasi götürme" adını aldıysa da hala aynı yoketme mantığıyla devam ediyor ve pek ironi kaldıracak tarafı da kalmadı doğrusu.

"Vakit öğleyi geçmişti. Gazetelerdeki aile haberlerini okuyor ve ölüm duyurularını kesiyordum. Bu işi her yapışımda insanlığa olan inancım tazelenir. Özellikle komisyoncularımızla temsilcilerimizi ağırladığımız akşamlardan sonra. İnsan ölüm duyurularındaki gibi olsaydı gerçekten tam anlamıyla kusursuz bir varlık olarak ortaya çıkardı. Duyurularda sadece eşsiz babalar, sadık kocalar, herkese örnek çocuklar, asla kendini düşünmemiş özverili anneler, herkesin yasını tuttuğu büyükbabalar, Aziz Franzisleus'un yanında nobran bir bencil gibi kaldığı iş adamları, her yerinden iyilik akan generaller, insan sever savcılar, neredeyse azizlik aşamasına erişecek silah fabrikatörleri vardır. Kısacası ölüm ilanlarına inanacak olursak dünya kanatsız meleklerle kaplıymış gibi gözükür." (Remarque, Ölesiye Yaşamak)

"Kurt", dedim, "Bir isteğini hemen gerçekleştirebilecek olsan, nasıl bir dilekte bulunurdun?" Hiç düşünmeden "bin dolar" yanıtını verdi. "Şeytan çarpsın, ben de seni idealist sanırdım!" "İdealistim. Bin doları da bunun için istiyorum. Kalkıp da idealizm isteyecek değilim ya, o zaten bende var. Ben de eksik olan ise para." Bu söze karşılık hiçbir şey söylenemezdi, kusursuz bir mantığın ifadesiydi.(Remarque, Ölesiye Yaşamak)

Etiketler: kitaplar

3 Responses to “Ölesiye Yaşamak”

# tacim 1/12/2007 09:17:00 PM

Jean Genet okudum, yüreğimi hissetmez oldum. Hemen Black Heart Procession dinlemeye koyuldum, kalbimi bulmaz oldum.

Yukarda ismini andığın yazarlar kuşaklar boyunca dillenmeye devam edecekler. Sayelerinde sallandık yuvarlandık, evrildik devrildik, bakış açılarımıza farklı rotasyonlar -ne dedim ben şimdi- eklediler, eklemeye devam ediyorlar.

Müzik, filmler ya da kitaplar olmasa bu keşmekeşe nasıl dayanabileceğiz, söyler misin bana, bana bunun cevabını verebilir misin?
Anne Ben Manyak Oldum Evi'ne bayılıyorum, bu arada. Banu beni benden alıyo (-
# linda 1/13/2007 01:34:00 AM

cıdden naapardık. herhalde bunlar olmasaydı ınsnların gozlerınıng ormesıne , kulaklarının duymasına , beyınlerının calısmasına gerk kalmazdı. yasayan oluler olurduk. evet kesınlıkle bunlar olurdu. 3 maymun olurduk ya da. hımmmm...

kıymet bılır olmak lazım , durmamak devam etmek lazım.

nacizhane fikrim efendim. sevgiler.
# Ezgi 1/13/2007 08:35:00 AM

Bütün bunlarla hiç tanışmamış olsaydık, bakış açılarımız farklı rotasyonlara(ben de dedim ben de!) devinmemiş olsaydı(ne cümle bre) eksikliklerini hissetmezdik.

Ben küçükken ananemin evinde sadece kuran ile Meydan Larousse(bu nasıl yazılıyodu teyid edemedim şimdi) J cildi vardı kitap namına. Büyüyünce sadece kuran kaldı. Onunla yaşayan diğer kuzenler yuvarlanıp gidiyolardı, aralarında tuhaf kalan bendim. Kimse "kitap oku" diye dayatmadı bana, ondandır işi ilerletip kitap kahramanlarına aşık olmaya, onlardan film senaryoları yazmaya falan başladım.

Napardık sorusuna cevabım yok, hiç kitapsız kalmadım, kalmam da. Durmamak, devam etmek lazım doğrudur, devam edelim!

Staj yaparken ben de "Halime"yi çok izlerdim, kendisini pencereden düşüren magandayla evlendiydi. Banu da on numaradır, severim.

Yorum Gönder

Links to this post

Bağlantı Oluştur

Duyuru

Çöpte karnını doyuran ya da kaldırımda duran kedi ve köpeklere ani hareketler yapmanız, ya da tekme atmaya kalkışmanız onların korkarak caddeye kaçmasına ve araba altında kalmasına neden olabilir. Bunun komik olduğunu düşünüyorsanız, akli melekelerinizi kontrol ettirmenizi öneririz.

Yeditepe Veteriner Kliniği

Bu da Bizden Olsun

İşbu bölüm, Alternatif-İstanbul'da yeni. Bundan böyle birbirinden keyifli etkinliklere davetiyeler kazanabileceksiniz. Yapmanız gereken tek şey ise bu bölümdeki mesajları takip etmek.

Design Bonbon, 14 Şubat Sevgililer Günü vesilesi ile bir Alternatif - İstanbul okuyucusuna birbirinden leziz kurabiyelerle tasarlanmış bir sepet armağan ediyor.Detaylar için buraya tıklayabilirsiniz.

Hakkımızda |

İnteraktivite |

Bir Nevi Köprü Görevi |

Ooo, Let's Tweet Again! |

Alternatif-İstanbul @ Facebook |

Forum İstanbul |

Arayan Bulur

Nabız Ölçümü

Kategoriler

Çizgi Roman |

Fotoğraf |

Hayat |

Konser |

Müzik |

Öykü |

Seyahat |

Sinema |

Sivil İnsiyatif |

İstanbul'a Dair

Tavan Arası

Ziyaretçiler

İstanbulsever

Görüntüle

Mesela biz birbirinden degisik ve cici Alternatif-Istanbul cantalari, t-shirtleri ve broslari tasarlasak, ne dusunursunuz?
	Degisik ve kaliteli olur, tasarimini da seversem hemen kaparim.
	Hic umurumda bile olmaz...
	Hmm, dusunurum. Yaninda ne hediye vereceksiniz?