Cuma eki: 4 senedir ayın ilk maaş günlerinde kampüsteki Ada Müzik'e ait minik dükkana uğruyorum. Zamanında uzun raf didiklemelerim sonucu "Cats" müzikalinin CD'sini çok uygun fiyata almıştım.(sonradan biri aşırdı) Bugün bir başka albümü ve Roll dergisini sormak için uğrayıp hemen raf fareliğine başladım. Orayı burayı karıştırırken büyük bir şıngırtıyla raflardaki 3-5 CD'yi düşürdüm, ilk başta bulunan CD'nin kabı bir tarafa, kendisi öte yana gitti. Bu CD denen şeyler tekerlek formunda oldugundan açık olan kapıya doğru yuvarlandı, peşinden de ben. Neyse ki görevli çocuklar tanır, nazımı çekerler. Dağılmış CD kutusunu düzeltip yerine koydum, sonra da kasaya dönüp: "Amaaan, zaten Coldplay'miş, kırılsa da pek bir kayıp değil" deyip, zeytinyağı gibi su üstüne çıktım. Raf fareliğim sayesinde şu anda Manu Chao dinliyorum, "Clandestino" yu. Aldığım CD 'yi öderken "Şimdi siz bana sormadan ben söyleyeyim, rafları bu kadar çok karıştırıyorum çünkü Manu Chao gibi adamı en arka rafa koymuşsunuz, Coldplay önde. Ya Manu kırılsaydı?" diyerek yüzsüzlüğümü sürdürdüm, "Clandestino"yu ödedim ve aman pek bir mutluyum, adam resmen benim şarkımı söylüyor:" i went to the big town/where there is a lot of sound/from the jungle to the city/looking for a bigger crown/so i play my boogie/for the people of big city/but they don't go crazy/when i'm bangin' in my boogie... "Böyle haydi eller havaya, dans, dans, dans diye çığırasım geliyor Bongo Bong çalarken. Bir de ne olur söyleyin, kızlar özelllikle, siz şu jean üzeri uzun çizme modasını seviyor musunuz ya? Şehir Calamity Jane'leri gibi, hortladı gene iğne topuk çizme modası. Korkunç, hiç sevmiyorum.