Birkaç yıl önce bir kitap okumuştum. Bir Rum kadının günlük yaşantısı çerçevesinde aile ilişkilerini, yıllar yılı bir kentin değişimini ve bu değişime insanların tepkisini anlatıyordu ''Loksandra:Bir İstanbul Düşü.'' Bir yere ait olma duygusunun verdiği rahatlıkla yaşamını sürdüren Loksandra, ansızın yıllarca oturduğu Bakırköy'deki evinden taşınıyor ve Galatasaray'da bir apartman katına yerleşiyordu. Pek çok odalı bir önceki evinden birkaç odalı yeni evine alışma sürecinde bocalamalar yaşıyor, her sabah sokağından geçen Ermeni sütçüyü, Türk Bekçi'yi özlüyordu. Yeni yaşamına alıştıktan sonra da yıllarca sevdiklerini yemekleriyle mutlu etme geleneğini devam ettirmeye çalışıyor, mutfağın bir kadının en önemli yaşam alanı olması gerektiğini savunuyordu. Doğrusu kitabı okurken yazarın yaptığı sofra tasvirlerini ağzım sulanarak ve imrenerek okumuştum.

Öykünün alt metninde ise ''bir yere ait olabilme'' keyfi vardı. Loksandra bir süre sonra yeni yaşamına da alışıyor, yaşanılan yer neresi olursa olsun orada da alışkanlıkları sürdürebilmek gerekliligini savunuyordu. Loksandra,bunu zor da olsa başarıyordu, ilk zamanlar eski evindeki tadı vermeyen mezeleri bir süre sonra lezzetleniyor, etrafındakilerin beğeni nidaları eşliğinde yıllar akıp geçiyordu. Loksandra, zamanın değiştiğini etrafındaki durağan yaşamın hareketlenmesinden anlıyor, komşu yüzlerinin farklılaşmasıyla kesinleştiriyordu. Ülkesine göç etmek zorunda kaldığında ise, yaşamındaki en önemli anılarının geçtiği İstanbul'u bir daha göremeyeceği gerçeğiyle yüzyüze kalıyor ama bir süre sonra yeni yaşamına da alışıyordu. Kitabın en önemli özelliği ise eski İstanbul'u tüm renkleriyle betimlemesiydi,Tatavla'dan(şimdiki Kurtuluş)tutun da Bakırköy'e kadar...Tatavla'nın kedileri ve köpekleri bir nevi tiyatro oyuncusu gibi sahneyi paylaşıyorlardı Türkler, Rumlar ve diğer milletlerden insanlarla...

Karoçeri Trava, na pame sta Tatavla / Çek arabacı Tatavla'ya gidelim Posa Talira yirevis, ya na pas ke na mas feris? / Bizi götürmek için kaç beşlik istersin? Büyükdere ke Therapia; Tatavla ke Nihori / Büyükdere ve Tarabya; Tatavla ve Yeniköy Afta ta tessara horia, pu stolizune tin poli / İstanbul'u güzelleştiren işte bu dört köy...

Kitabın sonunda ise Loksandra ve İstanbul için bir devir sona eriyor ve tarihe karışıyorlardı.Tarih sahnesine günümüzün İstanbul'u ve yeni İstanbul'un yeni sakinleri çıkıyor, çelişkilerle ve zıtlıklarla dolu bir kent - insan ilişkisi doğuyordu.

İstanbul ile yaşanılan bir nevi sevgi-nefret ilişkisi,sevmediğini iddia eden birini bile biraz sıkıştırırsanız,kesinlikle ''Ya evet,aslında güzel şehir,ama...''diye başlayan cümleler kurar. Bazıları da var ki bu kentin telefon klübelerinden bile ayrılmak zor gelir. Gülmeyin, o klübe ki okulu ilk kırdığında bindiği vapurun tam karşısındadır ya da ilk aşk ilanı buradan yapmıştır. Örneğin ben Beşiktaş İskelesi'nin karşısındaki kulübeleri çok severim! :))

İstanbul,bir masal şehri falan değil belki günümüzde ama özenle hazırlanmış bir dekor bizlere. Zaman zaman sahnelenen oyunlar dram olsa da...