İlkbahara doğru şöyle bir Boğaz’a uzansam ılık rüzgarda? Vapurla tabi ki, daha keyiflisi var mıdır? Sonra demli bir çay, yanına simit...Bir müzik gelsin kulağıma,Janis Joplin söylesin; Little Girl Blue. İstanbul’a adasam bu şarkıyı: Küçücük bir kız İstanbul en sevdiği renk mavi. Hani karadutlu dondurma da kötü mü olur şimdi? Ekşi ve tatlı bir arada, aynı benim ruhuma uygun.

Hani,eskiden olduğu gibi okulu kırıversem, kendimi atsam Beşiktaş’a? Sahilde, kayaların üzerinde otursam, dalgalar hafif hafif çıplak ayağıma değse. Kalksam, vursam kendimi Gümüşsuyu yokuşuna, ver elini Beyoğlu. Kalabalığına karışsam, sesim, seslere karışsa, akordeon, tramvay, bebek ağlaması, öndeki kadının ayakkabısının topuğu, karşıdaki kasetçinin teybi, bağrışmalar. İnsanların ırkları, renkleri, cinsiyetleri kayboluverse, gece inse şehrin üzerine. Rüzgar bir şarkının ezgilerini kulağıma kadar getirse;

’’Şimdi İstanbul’da olmak vardı,anasını satayım,

Tabakta kavun peynir,kadehte buz gibi rakı,

Dilimde yarı acı,yarı tatlı bir şarkı...’’

Gözlerim kapansa aniden...Sabah rüzgarı uyandırsa, yüzüme çarpsa gerçeği...Başka bir şehirden İstanbul’a selam olsa!

Etiketler: denemeler, Fotoğraf